KÜÇÜK KIZIN DUASI

ALLAH’ IM !!!
Üstü olmayanlara üst ver ve dışarıda yaşayanlara ev ver,
Herkese dondurma ver, oyuncakları olsun,
Telefonları olsun, oyuncak ve gerçek telefon.
Ben Kur-an okuyorum günahımı affet
Cennetine koy, cennette seni göreyim
Seni çok özledim.
Herkesi koru,
Babalar uzaklara gitmesin,
Fakirlerin bilgisayarları olsun,
Ve kapı kilitleri olsun
Çocuklar arkadaşlarıyla on gün oynasınlar
Sohbette sessiz duranları çok sev.
Annesi, babası ablası, abisi olmayanlara anne baba abla ve abi ver
Ve onlara çiçek yarat.
Bebeklerin bebek arabası olsun
Kardeşleri olsun
Yolları açık olsun.
Paraları olsun fakirlerin.
Yatakları olmayanlara yatak ver, dışarıda yaşamasınlar, hırsızlar çalmasın
Allah’ım seni çok seviyorum
Sakın cehennemine koyma, yılanları, aslanları gösterme.
Allah’ım lütfen herkesi cennete koy, cehenneme hiç kimse girmesin.
Allah’ım bütün dualarımı kabul et.Amin, amin amin…
KAYNAK: www.dinahlak.com

RAMAZANDA ÇOCUK OLMAK

Teravih namazında öndeki arkadaşına “şiit lan Nuri ” diyebilmektir.

Ön saftaki arkadaşının çorabını herkes secdedeyken çekebilmektir.

Hoca …”veleddallin” dediğinde hep bir ağızdan olanca gücünle “AMİN” diye bağırmaktır..

Aralarda bir yerde “tısss” deyip kikirdemektir ve ne kadar çocuk varsa camide onları bu sesin tılsımına çağırmaktır..

Sonra otomatik komut almışçasına kikirdemeye devam etmektir.

Namazın neresinde olursa olsun bir kahramanın çıkıp selam verdikten sonra o kocaman elini ensenle buluşturması “şırank” sesini camide herkesin duymasıdır,

Ama yılmamaktır “ramazanda çocuk olmak”.

Bir sonraki dört rekât arasında yine gülümseyebilmektir.



Hem de enseye tokat atan adamın koltuğunun altında.

Çünkü o kahraman amca seni çekip almıştır çocuk korosunun arasından, gel bakıyım kerata deyip, ama orası her ne kadar güvenli bir bölge olsa da Caminin o güzelim havası her yerde aynıdır.

O muhabbet sinmiştir her anına. Hangi noktada olursa olsun sen çocuktursun , hangi safta bulunursa bulun sen yine ramazanda çocuktursun..

Oruç tutmaktır ramazanda çocuk olmak, öğleye kadar da olsa.

Akşam ama herkesten önce oturmaktır iftar sofrasına. Elinde kaşık çatal herkesten çok önce beklemektir hocanın vereceği “Allahu ekber” sesini.

Eğer fazla acıkmamışsan enerjiksen ve sokaktaysan üç beş kafadar bir araya gelmek.

-”Patt” diye bağırmaktır.

Böyle yaparak iftar topunun taklidini yapmış oluyorsun aslında, ama bunu senden ve etrafındaki arkadaşlarından başka kimse bilmeyecektir.

Senin niyetin aslında bu sesle insanlara vaktin geldiğine inandırmaktır.Ama kimse bu sesi duymamıştır bile , duysa da o sese inanacak kadar inancı zayıf değildir insanların..

Ama sen inanmaya devam edecek ve her fırsatta bu numarayı deneyeceksindir.Ama ramazanda çocuk olmak zaten bunun böyle olduğuna inanmaktır.

Teravih sonraları sokaklarda olmaktır ramazanda çocuk olmak.

Takkenin hafif yana kayması kahkalarla gülmektir.

Birbirini çimdiklemek, yalandan öksürmek içindeki çocuğun “ramazan yüzünü”ortaya çıkarmaktır.

Onsuz olmaz, o olmadan olmaz çocuk cıvıltıları ve kıkırtıları olmadan kılınacak namazın tadı da olmaz.

Onlar olmayınca “ramazanda çocuk olmaz”.

O çocuklar olmayınca yarınlar da ramazanlar olmaz..

-alıntı-

 Çocukluğumuz
Annemin bana öğrettiği ilk kelime
 Allah şahdamarımdan yakın bana benim içimde
 Annem bama gülü şöyle öğretti
 Gül, O’nun, O sonsuz iyilik güneşinin teriydi
 Annem gizli gizli ağlardı dilinde Yunus
 Ağaçlar ağlardı, gök koyulaşırdı, güneş ve ay mahpus
 Babamın uzun kış geceleri hazırladığı cenklerde
 Binmiş gelirdi Ali bir kırata

 Ali ve at , gelip kurtarırdı bizi darağacından
 Asya’da, Afrika’da ,geçmişte gelecekte
 Biz o atın tozuna kapanır ağlardık
 Güneş kaçardı, ay düşerdi, yıldızlar büyürdü
 Çocuklarla oynarken paylaşamazdık Ali rolünü
 Ali güneşin doğduğu yerden battığı yere kadar kahraman

 Ali olmaktan bir sedef her çocukta
 Babam lambanın ışığında okurdu
 Kaleler kuşatırdık, bir mümin ölse ağlardık
 Fetihlerde bayram yapardık
 İslam bir sevinçti kaplardı içimizi

 Peygamber’in günümüzde küçük sahabileri biz çocuklardık
Bedir’i, Hayber’i, Mekke’yi özlerdik,sabaha kadar uyumazdık

 Mekke’nin derin kuyulardan iniltisi gelirdi
 Kediler mangalın altında uyurdu
 Biz küllenmiş ekmekler yerdik razı
 İnanmış adamların övüncüyle
 Sabırla beklerdik geceleri
 Şimdi hiçbirinden eser yok
 Gitti o geceler o cenk kitapları
 Dağıldı kalelerin önündeki askerler
 Çocukluk güzün dökülen yaprakları gibi
 (1960)

 Sezai Karakoç/ Gün Doğmadan/ Çocukluğumuz

 Belki Doktor olur!..

Belki başarılı bir yönetici!..

Anneler belki demez:)

Dememek için ?

Reklamların görsel özelliğini deneyebilirsiniz:)

Uygulama bedava

***Çocuğunuz sizin bitaneniz***

Yasli bir adam emekliye ayrilir ve kendine bir lisenin yaninda kucuk bir ev alir. Emekliliginin ilk bir kac haftasini huzur icinde gecirir ama sonra ders yili baslar. Okullarin acildigi ilk gun, dersten cikan ogrenciler yollarinin uzerindeki her cop bidonunu bagirip, cagirarak tekmelerler. Bu cekilmez gurultu gunler surer ve yasli adam bir onlem almaya karar verir.

Aradan birkac gun daha gecer ve yasli adam yine karsilar onlari: “Bakin” der, “Henuz maasimi alamadim, bu yuzden size gunde ancak 1 lira verebilirim, tamam mi?” “Olanaksiz” der iclerinden biri, “Gunde 1 lira icin bu isi yapacagimizi saniyorsaniz, yaniliyorsunuz. Biz isi birakiyoruz.

Çocuk meraklıdır.

Çocuk heveslidir. Çocuk saf, temiz, iyi niyetlidir. 

Davranışları, düşünceleri ön yargısızdır. İçinden geldiği gibi, düşündüğü gibi yapar. Hayal dünyası geniştir. Olmazların içinde hayaliyle gezinir ve onların güzelliği ile hep güler.

Çiçekler solmayınca, çocuklar ağlamayınca güzeldirler.

Onları ağlatmamak gerekir.

Bombaların, enkazların, yoksulluğun, sadizimin, bencilliğin altında ezilmemeli çocuklar.

Çocuk güzelin, iyinin, mutluluğun kahramanı olmalıdır..

 Ramazan bir hoş, bir güzel aydır, aylar içinde. Oruç da o ayin gülü. O gülden koklamak, o gülü seyretmek güzeldir. Ramazan gibi has bir ayin, has gülü orucu Mü’minler doya doya koklarlar, onu tâ ciğerlerine kadar doldururlar. Mü’minlerin çocukları da o aydan büyük zevk alırlar.

Normal ibadetlerden biri olan oruçta, senede bir kere gelmesinden dolayı evlerde büyük bir değişim yaşanır. Evlerde gece hayati baslar. Ramazan öncesi tatlı bir heyecan ve telas kaplar evleri. Alınmayan müstesna yiyecekler o ayda borç harç alınır. O ayda, yemeklerin, tatlıların sayısı ve çeşidi çoğalır. Hele iftar öncesi evin hanımının memnun, edalı telaşı ve ezan dakikasında yemeğin sofrada olusu...  Aile fertleri uyuyor. Evin hanimi gece ikinci yarısında kalkmış, mutfakta uykulu gözlerle, ama mutlu, yemek yapıyor. Sofra hazırlığında. Derken, sofra kurulmaya hazır hale gelince, oruç tutma yükümlülüğü olanlar uyandırılır. Mahmur gözlerle, el yüz yıkamaya gidenlerin sallanışları da pek hoştur hani. Sofraya oturulur, besmele çekilir, mahmur bakışlarla yemek faslı baslar. O da ne? İçerden bazı sesler gelir. Bu, evin küçük çocuklarının sesleridir. Kaşık seslerini ve yanan ışığı merak ederler. Aksam demişti ya “Beni de sahura kaldırın, ben de oruç tutacağım.” Büyükler de “Sen küçüksün” demişlerdi. Ama merak öldürülür mü, merak uyutur mu? “Acaba ne yiyorlar?” Yorganin altında sağa-sola dönerek, uyanık olduğunu belli etmeler. Acaba biri “gel” der mi? Hele bir “gel” dese çocuk nasıl mutlu oturur sofraya. Böylece meraki gider, yorganın altında kıpır kıpır eden gözlerin sahibinin. Oruç tutmak büyük zevk verir çocuklara. Açlığın zorluğunu, ailesine kendisini ispat etmenin mutluluğu yeter. O gün oruç tutar. Sonra iftar saati yaklaştıkça heyecan artar. Dakikalar geçmek bilmez. Bir elinde bir meyve, diğer elinde seker gibi kırıntılar, aksam yemeğinin hoş kokuları arasında beklenen ses: Top sesi. Ha atıldı ha atılacak derken “gümm” sesiyle, mutluluğun doruğuna ulasan çocuklar. Hangisini önce yiyeceğini bilmeyen çocuklar. Sonra sofradaki, mutluluğun en küçük üyesi olmanın güzelliği. Çocuğun orucu güzeldir. Şeytanın belini kiran bir oruç, çocuk orucu. Yemek sonrası, neler neler yemek ister. O gün büyümüştür. Öyleyse, babasının gittiği yere gitmelidir. Camiye, teravih namazına... Arka saflardaki çocukların kıkırdamalarını, ön saftaki çocuklar merak eder. Büyükler rükûya varınca hemen koşuşmaya, etrafı kolaçan etmeye başlayan çocuklar. Teravihin uzunluğundan usanıp yarıda bırakılması, büyüklerin sert uyarıları ve homurdanmaları sonucu gerçekleşebilir. “Bak sakin orada koşturma, gülme, yaramazlık yapma.” gibi tembihlerle camiye götürülen çocukların, tüm masumiyeti camiye yansırken, vakit geççikçe, çocuklara galebe çalar ve verdiği sözleri unuturlar. Kıkırdar, güler, oynar, koşar, elleri bağlı yürür, gözleriyle her yeri kolaçan eder ama yine de camide olduğunu unutmazlar. Mevlid ve çocuk. Okutulan mevlidin arkasından dağıtılan simit, lokum, tatlı, çocuk için o kadar değerlidir ki. Onun için mevlidi usanma pahasına dinlemeye çalışır. Mevlid öncesi dağıtılırsa ne alâ, dinlemek, oturmak zorunda değil. Ama, sonra dağıtılırsa, o zaman is kötü. Sahi, mevlid şekerlerini niçin önce büyüklere dağıtırlar? Ondan çocuklar daha sevinçli olmaz mi? Hele yetmeyiverirse sekerler. Çocuğun ümidi, hayal kırıklığı ne olacak? Bu sebeple, sevindirme önce çocuklardan başlamalıdır. Bir sekerlik mutluluğu çocuklardan esirgemeyelim. Mevlid maksadına ulaşsın. İftarı, sahuru, teravihi, mevlidi ile çocuklar ramazanı severler. Onun, insanları mutlu edici havasını doya doya solurlar. İftar sofrasında, önünde mis gibi kokan ve insana gülen yemekleri, tatlıları iftar saatinde beklemenin anlık tadını, hiçbir dış baskı olmadan, açlığa rağmen sabretmenin büyüklüğünü, göremediğimiz ama bize her türlü güzellikleri bahseden Allah’ı öğrenir, yasar çocuklar. İftarla beraber yemenin zevkiyle, yiyemeyenlerin acısını da hatırlar. “Tekne orucu”yla başlayan ve ömrün sonuna kadar giden oruç yükselişi, ramazan maneviyatı, çocuklar için çok önemli, büyükler için özlenesi günlerdir. 

Bu zevkten, bu mutluluktan çocukları mahrum etmeyiniz. Onların oruç isteklerine karsı çıkmayınız. Tutulan oruçlardan, kılınan namazlardan dolayı çocukları tebrik edelim, ödüllendirelim. Çünkü çocuk hafızası unutmaz. Cami, teravih, mevlid, iftar, sahur... Hepsini büyükler su anda “Ahh eski ramazanlar!” diye hasretle anıyorsa, çocuklar da bu kavramları ve bu kavramlarla yasamayı öğrenecek ve unutmayacaktır.

ilkadım dergisi'nden..

1.Ramazanla alakalı bir aile toplantısı tertip edin. Ramazandan bir hafta önce, Ramazanın manasını, ay görününce başladığını, müslümanların bu ayda nasıl yaşadığını konuşacağınız bir toplantı yapabilirsiniz. 

2. Ramazanı evinizde “renkli” karşılayın Mümkünse ufak tefek süslerle evinizi süsleyip, “Hoşgeldin Ramazan!” gibi süslü yazılı şeritler hazırlayabilirsiniz. Bunları çocuklarla yapıp, fikirlerini akın ve önerilerini alın ki kendilerini işin içinde hissetsinler  

3. Her akşam bir “Ramazan hikayesi” anlatın. Çocuklara hikaye anlatmak için piyasadaki hikaye kitaplarına bağlı kalmayın. Ramazan sizin zamanınızda nasıldı, bunları anlatın. Aynı zamanda çocuklarınızla Ramazan hikayeleri uydurabilirsiniz! 

 4. Günün en azından üçte birinde oruç tutsunlar ve tebrik edin! Çocuklar genelde kendilerinden büyükler oruç tuttuğu için, onlar da oruç tutmak isterler. Bu yıl, üç beş saat oruç tutmalarını isteyebilirsiniz. Ve “iftar”larında en sevdiği yiyeceklerle onlara oruç açtırabilirsiniz! 

 5. Evde Ramazan süs ve eşyaları yapın Süsler Ramazanı anlatmanın en güzel yollarından biridir. Çocuklara farklı şekillerde aylar yaptırın ve hangisinin ayın başını, ortasını, sonunu gösterdiğini size anlatsınlar. Sevdikleri yiyecekleri özel tabaklarda sofraya koyabilirsiniz. 

 6. Ay görmeye gidin! Çocukların pijamalarını giydirin, arabayla ayı görebileceğiniz bir yere beraber gidin. Aynısını ayın sonunda da yapın. Yanınızda mümkünse teleskop veya dürbün götürün. 

 7. Arkadaşlarını çocuklara özel iftara çağırın. Çocuklarınızdan misafir listesi ve bir menü isteyin. Aynı zamanda, yemek yapımında yardımcı olmalarını isteyin. Biraz çocukca tariflerle bıçak türü aletler gerektrmeyen  yemekler pişirsinler.   

8. Büyükleri iftar sonrası sohbetlere çağırın. Herkes yemeğini yedikten sonra, bir hikaye zamanı olsun ve misafirlerden Ramazanın onlar büyürlerken nasıl bi şey olduğunu anlattırın. Tarif edici olmalarını isteyin. İftar eskiden nasıl duyurulurdu. Neler yerlerdi? Ne tür eğlenceler olurdu?

  9. Ramazan kitapçığı yapın! Sahur ve İftar zamanında fotoğraflar çekin. Süslemeler yaparken, yemek hazırlarken, oruç tutarken… Ve sonra bunları kitapçıkta toplayıp, çocuklarda o anlarla alakalı hatıralarını yazmalarını isteyin..  

10. Fakirleri unutmayın Haftasonu gönüllü mutfaklarda bir kaç gün geçirmelerini sağlayın. Tamamen içinde çocukların katıldığı çadırlar bulabilirseniz çok daha iyi olur..  

11. Ev yapımı Ramazan kartlerı yapın ve gönderin Ramazan başlamadan önce, yaşlılara ve akrabalara gönderilmek üzere Ramazan kartları hazırlamak için bir süre süsleme zaman ayırın.   

12. Ramazan ilahileri ve manileri dinleyin/dinletin Çocuklar oyun oynarken, oyalanırken sıradan şeyler yerine Ramazan ilahileri ve manileri söylettirin. Hatta çocuklardan ilahi, mani yazmalarını, ezberlemelerini isteyebilirsiniz.  

13. Onları teravihe götürüp topluluktan bir parça olduklarını hissetmelerini sağlayın.   Beraber yapılan ibadet gibi hiç bir şey beraberlik hissini veremez. Ev ödevlerinin problem olmadığı günlerde, Cumaları, haftasonları götürebilirsiniz. Aynı zamanda ordayken, yardım kuruluşlarına ne kadar yardımda bulunalım, diye onlara bi danışabilirsiniz! 

Kaynak: siyanur.com

Annesi gül koklasa, ağzı gül kokan çocuk;

Ağaç içinde ağaç geliştiren tomurcuk…

Çocukta, uçurtmayla göğe çıkmaya gayret;

Karıncaya göz atsa “niçin, nasıl?” ve hayret…

Fatihlik nimetinden yüzü bir nurlu mühür;

Biz akıl tutsağıyız, çocuktur ki asıl hür.

Allah diyor ki:”Geçti gazabımı rahmetim!”

Bir merhamet heykeli mahzun bakışlı yetim…

Bugün ağla çocuğum, yarın ağlayamazsın!

Şimdi anladığını, sonra anlayamazsın!

İnsanlık zincirinin ebediyet halkası;

Çocukların kalbinde işler zaman rakkası

Bir okulun duvarında büyük harflerle şöyle yazıyor.

 “HEDEF EĞİTİLMİŞ İNSAN, ÇAĞDAŞ EĞİTİM.”

Bir defa çocuk gözüyle bakalım. “Hedef Eğitilmiş İnsan…”  “Demek ki,” diyecek çocuk:

 “Beni burada eğitecekler, şekillendirecekler, benim ne düşündüğüm, kim olduğum önemli değil, ben bir hiçim.”

Yani pozitif bir etki uyandırmaz çocukta bu. 

Sonuçlar zaten ortada. Proje geliştiremeyen, uluslar arası kabul gören bir marka üretemeyen bir toplum olduk çıktık. Sonra da OSS’de sıfır çeken öğrencileri, öğretmenleri suçlarız. Yaklaşımda bir yanlışlık olduğunu görmek istemeyiz. 

Oysa o okulun duvarında şöyle yazmalıydı:

“ÇOCUKLAR DOĞUŞTAN BİLİM ADAMIDIR”

Ne kadar pozitif etkisi var değil mi? Çocukta bir değerlilik, özgüven duygusu geliştiriyor. “Ben” diyor çocuk, “önemliyim, bir şeyler yapabilirim!”

Bireyin ve bilişimin çağında bu şekildeki yaklaşımın kendi çağdaş olduğundan ayrıca “ÇAĞDAŞ EĞİTİM” diye belirtmeye bile gerek kalmayacaktır

başarı şansı oldukça azdır !..

Fon muzik harika ; çocukta öyle maşAllah

İzlemelisiniz…

Amin…

Çocuğunuzun duygularını “sabır”la eğitin!

Hiçbir çocuk anne-babanın “Biraz sabırlı ol!” demesiyle sabırlı olmaz. Çocuklara sabrı da öğretmek gerekir. Ama bunun için çocukların karşılarında ilk önce güzel bir örnek görmeleri lazımdır. Sabır kavramının çocuk eğitimindeki rolü ve karakter gelişimine olumlu katkılarına yönelik yapılan bir araştırmada ilginç sonuçlar elde edilmiştir. “Lokum Testi” adı verilen bir deneyde, 3-5 yaşlarında olan çocukların sabırları sınanmaktadır. Kendilerine lokum verileceği söylenen çocuklardan sabredip bekleyenlere ikişer lokum, bekleyemeyen ve sabırsızlık gösteren çocuklara ise birer lokum verilecektir. Her iki gruptan sabırsızlık gösterenlere bir lokum verilmekte ve onlar bir kenara çekilmektedir. İki tane lokum istediğini söyleyen grup ise kendilerini meşgul edecek bir şeyler bulmuşlar ve sonunda iki tane lokum almayı başarmışlardır. Her iki gruptaki bireyleri yirmi yıl takip eden uzmanlar, sabırsızlık gösteren çocukların ileriki yaşamlarında başarısı daha düşük, fazla kariyer sahibi olmayan, sosyal olarak da daha zayıf olduklarını tespit etmişlerdir. Sabır gösterip iki lokumu hak eden çocukların yirmi yıl sonraki yaşantılarında ise kariyerleri daha yüksek, insanlarla olan ilişkilerinde ise daha sosyal ve özgüven sahibi bireyler oldukları gözlenmiştir. ANNE-BABANIN TAHAMMÜL SINIRI ÇOCUKLARI ETKİLİYOR Birçok insan “ben tez canlıyım”, “çok paniğimdir”, “aniden parlarım” gibi birtakım duygu durumlarını, kendisinde yaratılıştan var olan ve hiçbir şekilde farklılaşmayacak bir kişilik özelliği gibi algılar. Bu algılamaları çocuklar da ebeveynlerini görerek ve taklit ederek öğrenirler. Yetişkin çağına geldiklerinde de; “babası gibi panik atak”, “annesi gibi aniden parlıyor” gibi bir kabullenmeyle karşılaşırlar. Oysa bu gibi duyguların eğitimi, beynin ilgili alanına sabrın öğretilmesiyle gerçekleşebilir. Küçük yaşlardan itibaren çocukların anne-babalarından, karşılaştıkları olaylara karşı soğukkanlı yaklaşımlar, tahammüllü davranışlar görmeleri sabır eğitimine olumlu katkılar yapacaktır. Sabırsız bir anne-babanın, çocuğuna “sabırlı ol, sabret” demesiyle çocuk sabırlı olmayacaktır. Kısaca ebeveynin tavır ve davranışları bu konuda çocuğu etkileyecektir, 0-6 yaş dönemi içinde çocuğa bu konuda verilecek eğitim önem arz etmektedir.

Ersin Tokdemir (psikolojik danışman)

DÜNYAYI VERELİM ÇOCUKLARA
Dünyayı verelim çocuklara hiç değilse bir günlüğüne
Allı pullu bir balon gibi verelim oynasınlar
Oynasınlar türküler söyleyerek yıldızların arasında
Dünyayı çocuklara verelim
Kocaman bir elma gibi verelim sıcacık bir ekmek somunu gibi
Hiç değilse bir günlüğüne doysunlar
Bir günlük de olsa öğrensin dünya arkadaşlığı
Çocuklar dünyayı alacak elimizden
Ölümsüz ağaçlar dikecekler
Nazım Hikmet RAN

Bir resim karesi ne kadar çok şey anlatmak

istiyor biz insanlara.

Oysa neler yapmaz dı ki…